AE terapeutycznie

Staram się teraz pisać, by przetrawić swój ból po utracie.

Sam fakt pisania przynosi ulgę. Częściowo dzięki mechaniczności, rytmicznym uderzeniem palców o klawisze; częściowo, dlatego, że zajmuję się czym innym; częściowo… bo udaje mi się oswajać emocje, wydarzenia. Chociaż nie przez nadawanie sensu, nie przez lepsze rozumienie. Przez co? Przez próbę kontroli przepływu czuć?

Po akcie pisania czuję się oczyszczony – chociaż w trakcie pisania niekiedy boli bardziej. Intensywnie, wraz z pojawianiem się scen-wspomnień, wraz z wy-pisywaniem i prze-pisywaniem doświadczeń.

Przez chwilę czuję się lepiej.

Przez chwilę kontroluję.

Przez chwilę dochodzę do ładu.

Nie wiem na ile to tak naprawdę pomaga. A na ile po prostu naturalnie się goją moje rany.

I czy nie chodzi jedynie o sam akt pisania – bycia zajętym? Gdy robiłem korektę tekstu przez kilka godzina – takie pisanie-nie-pisanie – też jakoś czułem się lepiej.

Czy to prze-pisywanie doświadczeń nie jest przereklamowane? A pisanie leczy tak jak każda czynność?