Autoetnograf w akcji

  W moich chaotycznych lekturach ponownie sięgnąłem do książki przysłanej mi przez Piotra Zamojskiego „ Manifesto for a Post-Critical Pedagogy ”. Wcześniej, z braku czasu przeczytałem tylko sam manifest. Teraz podążam dalej. I może za jakiś czas napiszę recenzję na „ polecam poczytać ”, bo to ważna rzecz jest. Zastanawiam się tylko nad jednym. Lewis porównuje manifest Hodgsona, Vlieghego i Zamojskiego do manifestu komunistycznego. Tylko, że manifest post-krytyczny jest bardziej emocjonalny, niż analityczny. Manifest komunistyczny chociaż wybiega w przyszłość, mówiąc o tym, czego jeszcze nie ma, to jednak wyłania się z tego, co jest i co się staje. Jest zakorzeniony w krytycznej analizie rzeczywistości. Tymczasem „post-krytyści” po pierwsze, odnoszą się do problemów teoretycznych – to ograniczenia teorii są tym, co wykluwa nową perspektywę. Zaczynając od teorii, to co materialne, rzeczywiste, ujęte zostaje ujęte jako pewny „efekt” lub jako „przykład”. Po drugie, pozostaj...

Odkryłem, że prawie od miesiąca nie pracowałem. Po powrocie z konferencji tylko wpisy na blogach, o książkach (https://polecampoczytac.blogspot.com/), o Wilku (https://zyciezyciewilka.blogspot.com/), no i tu – drętwe komentarze dotyczące destrukcyjnych działań władz. Ponad miesiąc. Trochę niby zbierałem materiały, ale utknąłem na paskudnej książce z zombie (tak napisanego źle tekstu chyba nigdy nie czytałem, nawet w czasach zinowskich). Trochę zmieniałem bibliografię w dwóch tekstach, co krążą po świecie i na razie żadna redakcja nie jest zainteresowana. Gdybym jeszcze dostał negatywne recenzje, a tak, nawet nie można się porządnie umartwić. Po raz pierwszy od dłuższego czasu odpoczywałem. Zajmowałem się ogrodem i psami – nowy członek rodziny ze schroniska, a więc dbanie o nawiązanie relacji, i lęk jak się dogada rezydent z braciszkiem. Wiele stresu, wiele radości – i mało snu. I nieinstrumentalne czytanie tekstów dalekich od projektów. Kiedy sytuacja psowa się w mi...

 Trzeci tekst z serii kolektywnego pisania autoetnografii właśnie się ukazał. Można go przeczytać tutaj . To miał być pierwszy i jedyny tekst naszego zespołu. Projekt jednak ewoluował i w trakcie pojawiły się dwa inne artykuły. To tyle jeżeli chodzi o produkty. Sama praca z zespołem była dla mnie transformującym doświadczeniem. W ramach naszych badań rozkwitało to, co można uznać za uniwersytet – nie ten realny, ale ten wymarzony, z mitów i snów.   Pisaliśmy by się stawać, jako wielość i rodzaj zrzeszenia – zmowy przeciwko maszynom kopiującym i administracyjnym. Nie zawsze było to „łatwe” doświadczanie i stawanie się – tak jak wszelkie studiowanie, kolektywne, horyzontalne uczenie się – osiadaliśmy na mieliznach, gubiliśmy się i siebie nawzajem. No, to była przygoda. Tęsknie za takim pisaniem.

Po otrzymaniu zaproszenia na dyskusję o mojej książce w ramach VIII TranscyscyplinarnegoSympozjum Badań Jakościowych poczułem delikatny niepokój. No może nie taki delikatny. Zbladłem i ręce zaczęły się trząść. Chociaż staram się dystansować od opinii innych, to jednak otrzymanie informacji zwrotnej od czytelników i czytelniczek uznaje za wartościowe. I nie bez znaczenia było, że cenię sobie środowisko związane z TSBJ. To było forum, gdzie prezentowałem moje pierwsze próby autoetnograficzne, brałem udział w warsztatach o autoetnografii prowadzonych przez profesor Annę Kacperczyk. Spojrzenie Innego i to istotnego może jest jak wyrok. Nie bez znaczenia jest to, że TSBJ samo w sobie jest niesamowitym wydarzeniem. Jedną z iskier zmian w polskiej nauce. Powiewem świeżości i źródłem inspiracji. Poświecenie czasu na dyskusje nad moją książka to był bez wątpienia zaszczyt. Bardzo dziękuję organizatorom. Spotkanie rozpoczęło się drugiego dnia o godzinie 9:30. Prowadzone było prz...

Obiecałem w pierwszym wpisie na tym blogu, że pojawią się wstrząsające cytaty. Spełniam dzisiaj obietnice. CYTAT: „Każdy człowiek powinien mieć swobodny wybór swojej pracy. Nie wolno mu niczego narzucać. Gdyby tak się stało, praca taka nie byłaby dla niego dobra, nie byłaby dobra sama w sobie, nie byłaby wreszcie dobra dla innych” (Wilde, 2019, s. 12) No dobra, to może nie jest jakiś super cytat. Przywołuję go, bo w prosty sposób rozwiązuje problem, który często pojawia się przy dyskusjach o reformie uniwersytetów. Nie chodzi w niej jedynie o przekształcanie praktyk akademickich, ale tez o to, kto może a kto nie może być pracownikiem uniwersytetu. Proste słowa ukazują utopistyczną perspektywę w której radykalna krytyka powinna zamieszkać.