Autoetnograf w akcji

  Nie cierpię tego momentu – chociaż wcześniej jawi mi się on jako radosny – gdy coś się jednak ukazuje. Wszelkie moje teksty są lepsze, gdy są schowane. Moment, gdy się ukazuję, to jakby dopiero wtedy padało na nie światło, ukazujące pełnie nędzy. Już ich nie lubię. Chciałbym znowu je schować. W mroku nabierają niesamowitych kształtów, zyskują na wartości.  

Zdarzyło się, że byłem w Atenach na konferencji pedagogów krytycznych. Spotkania, które z reguły napełniają mnie energią. Jedno z wystąpień wywarło na mnie bardzo duże wrażenie. John Portelii rozpoczął od recytacji wiersza Mahmouda Darwisha Identity Card . A to był dopiero początek. Cały referat przeplatany był poezją, mieszaną z teoretycznymi odniesieniami i wspomnieniami z praktyk oporu w instytucjach edukacyjnych. Czytał swój tekst, wspominając o kruchości, przypadkowości tożsamości: I was aksed I was asked, am I from Armenia or from Lebanon am I Spanish or am I Italian nobody noticed that I am Maltese. Shalom, are you by chance a Jew? Salam, are you a Muslim? How words and appearances deceive you. Perhaps my Thick black hair Or else that sculptured nose That Thick beard That accent. But am I Maltese? What a heavy accent you have got certainly you are not Canadian. Do you mind showing us your passport? His worried gaze in my eye...