Reklama zamiast dialogu

Jakiś czas temu włóczyłem się po Polsce – konferencje, promocja książki, takie tam spotkania z ludźmi. Przemieszczałem się pociągami. Skwar był wtedy straszny. Mało snu. Dużo gadania.

Warszawa. Wsiadam popołudniu do pociągu do Krakowa. Oczy mam wypalone od słońca. I nie mam okularów. Widzę jakieś nalepki na siedzeniach. Kolorowe. Myślę: reklama pewnie którejś ze szkół wyższych. Estetyka nawet podobna.

Po założeniu okularów dostrzegam, że to tak, reklama, ale reformy, która zachwala jak to studenci teraz będą mili dobrze. Mi się zrobiło niedobrze.

Reklama reformy była połączona z promowaniem samego Gowina i jakieś jego strategii – możliwe, że lansu samego siebie.

Reklama ta była dla mnie pewnym znakiem upadku debaty publicznej – gdzie za publiczne pieniądze promuje się projekty i rozsiewa pseudo-informacje. Dzięki tego typu działaniom można uciszać głosy protestu. To był przecież początek wakacji, tłumy w pociągach. Kto z nas, buntowników, ma taki zasięg?

Dzisiaj widzę, że ministerstwo pragnie reklamować się w kinach. Możliwe, że Gowin będzie znowu dumnie mówił o doskonałości i jak wyprowadza polską naukę na światowe wody. I ogólnie będzie lał wodę.

Kolorowe reklamy rozłożą debatę o reformie. Racje sprowadzają do mocy kapitału. Tylko dlaczego na promocje Gowina i jego „strategii” wydawane są publiczne pieniądze?

Ja bym proponował jednak stworzenie czarnej komedii czyli dokumentu o całej reformie. Można byłoby na tym jakoś przynajmniej zarobić. A i pożytek byłby większy. Zarówno informacyjny jak i społeczny.