Pieśń akademików w czasach zarazy

Zimno i osamotnienie

gdy my jest sloganem

na pleśniejącym wyblakłym plakacie

i ja

ropiejące prestiżem z braku którym się jest

i ja

w trakcie wyliczanki

Tęsknota pustkę otula brokatem

deklaracje przynależności do niczego

to my którego nigdy nie było

dziwna tęsknota

to my

to ciepło w innym ja

ja inne

obwieszczające się instytucją

pustka stającą się pustką władzy

golemowa wspólnota

więzi szubieniczne

i martwe erekcje

I wtedy wyliczam

staję się palcem

staję się głosem

stajemy się my

w brokacie

w pleśni

w pustce