O marudzeniu

Zdaję sobie sprawę, ze ostatnio marudzę. Częściowo to wynika z mojego charakteru – jestem ponurym, zrzędliwym gościem. Rzucam ponure spojrzenia i mamroczę pod nosem mroczne przepowiednie. Częściowo, tak mi się wydaje, ze specyfiki pracy akademickiej. To przede wszystkim zmagania z samym sobą. Nieustanna walka.

Że nie ma się nic do powiedzenia

Że jest się za głupim

Że to, co piszę, jest banalne

Genialne

Nudne

Ciekawe

Nowatorskie

Po prostu głupie

Że

Za mało się wie

Wie się wystarczająco

I wie się to, czego inni nie wiedzą

Bo się jest ignorantem

Nielegalnym

Z trefnymi papierami

Moje papiery są najwyższej jakości

Balansowanie między skrajnościami. Nieustanna autoterapia, aby składać kolejne słowa. Motywacyjne mowy i załamania. Entuzjazm i radość, za chwilę zniechęcenie, poczucie totalnego braku sensu i wartości tego, co się robi. jestem super-bohaterem zbawiającym świat, zwykłym ściemniaczem nabijającym jedynie publikacje dla publikacji.

Marudzenie, zwłaszcza publiczne, pomaga mi jakoś zdystansować się do „złych” obrazów siebie i swojej pracy – jeżeli to można oddzielić. Wypluwam z siebie gęstą, pełną ropy flegmę, by na chwilę się oczyścić, móc pracować bez upiorów szepczących jadowite słowa: kim ty jesteś, co to ma być, słabe, nudne, płaskie, wtórne, do niczego.

Próbowałem pozakrywać wszystkie lustra

Wydawało mi się też, że mogę udawać, że żyjemy w innej kulturze

Dialogu a nie oceny

Wydawało mi się

Każde słowo jest ważone, według różnych miar – a potem powstają słowa, co tworzą ja

Może, myśl się pojawiła, podczas pisania tej notki, że moje marudzenie, to sposób na wyzwolenie się z tych słów, z tych reżimów wzajemnego oceniania i wyceniania. A może sposób na nadawanie sobie znaczenia, podstępna próba wpłynięcia na otrzymany stopień – próba budzenia litości, albo pozoru bliskości.

Wiecie, flegma, którą wypluwam, jest wcześniej mielona w ustach, oglądana z każdej strony, prześwietlana, i gdy jest odpowiednia dopiero wtedy ląduję na waszych ekranach.

Hej. Smacznego.