Sobota – dzień po

Po wczorajszej wizycie filozofów i pedagogów krytycznych wstaję bardzo późno. I w nie najlepszym stanie. Wilczuś też jest przemęczony. Dzielnie towarzyszył nam podczas nocnych rozmów, pił piwo dla psów i zagryzał serem. Dzisiaj nawet na sąsiadów nie reaguje.

Dzień poświęcam na czytanie i regeneracje. Wiem już, że nieinstrumentalna lektura zmieniła się w instrumentalną: przyda się podczas pisania tekstu dla CM do numeru czasopisma, który to będzie współredagował. Czasopismo niepunktowane, ale dobre czasopismo. A i CM pewnie pościąga fajne osoby.

Dzień snuje się leniwie. Powoli krążę po stronach przyglądając się różnym maszynom nadzoru. W przerwach śledzę znajomych na fejsie. Zastanawiam się, czy to dzień akademicki, czy może nie; czy ja jestem w pracy, czy mam wolne. I wiem, że to rozróżnienie, które zrobiłem wczoraj jest bardzo problematyczne. Napisze o tym rozdzieleniu niedługo – chociaż to oczywiście banały są.

Po siedemnastej, odgrzewam wczorajszą zapiekankę – makaron z brokułami, suszonymi pomidorami i dużą ilością sera. Zostało z imprezy.

Przeżuwam i przeglądam internet. Zastanawiam się dlaczego nie mogę odpisywać na komentarze na blogu. Próbowałem i nic. Sprawdziłem ustawienia i takie tam – i też nic. Przepraszam, że nie odpowiadam. Cenzurują mnie ;)

Po obiedzie piszę notkę o niepewności. Emocje zarejestrowane. I wcale lepiej się nie poczułem.

Jeszcze spacer z psem, kolacja i poczytam sobie do snu o systemach kontroli i nadzoru. Albo Emmę poczytam. Albo po prostu zasnę. Jakiś tam plan jest. Hej. Miłego.