Pochwała kolektywnej autoetnografii

 Trzeci tekst z serii kolektywnego pisania autoetnografii właśnie się ukazał. Można go przeczytać tutaj.

To miał być pierwszy i jedyny tekst naszego zespołu. Projekt jednak ewoluował i w trakcie pojawiły się dwa inne artykuły. To tyle jeżeli chodzi o produkty.

Sama praca z zespołem była dla mnie transformującym doświadczeniem. W ramach naszych badań rozkwitało to, co można uznać za uniwersytet – nie ten realny, ale ten wymarzony, z mitów i snów.  Pisaliśmy by się stawać, jako wielość i rodzaj zrzeszenia – zmowy przeciwko maszynom kopiującym i administracyjnym.

Nie zawsze było to „łatwe” doświadczanie i stawanie się – tak jak wszelkie studiowanie, kolektywne, horyzontalne uczenie się – osiadaliśmy na mieliznach, gubiliśmy się i siebie nawzajem. No, to była przygoda. Tęsknie za takim pisaniem.