Wychowywani przez reformę

(szkic tekstu: wszelkie uwagi mile widziane)

I.

Wychowanie zaczyna się od zakwestionowania wartości podmiotu. Twój obecny sposób życia jest niewłaściwy – jest lokalny, kiepski – i ty sam jesteś niewidocznym, nieistotnym lokalnym bytem, który nie posiada wartości w ramach naszych maszyn liczących i oceniających.

Jesteś takim bytem, bo jesteś po prostu leniwym, ociężałym balastem, pasącym się na publicznej kasie, siedzącym na etacie i obrastającym tłuszczem? Czy może po prostu zbłądziłeś, źle zostałeś wychowany, ale można ciebie jeszcze reedukować?

Nauczyciel wyrozumiały nie traci nadziei – daje szansę na poprawę. Chociaż ma świadomość, że niektórzy to tylko odpady. Odsiewanie, segregowanie to część jego misji.

Nauczyciel wie: świat składa się z 1 procenta najlepszych, 10 procent bardzo dobrych, 25 procent dobrych, potem średni, i ostatni 1 procent to…

To porządek rzeczy i ludzi dany przez naturę, boga czy inną siłę wyższą. Równość to komunistyczny wymysł zdeprawowanych jednostek.

Nauczyciel wie: właściwy system ocen pozwoli podmioty posegregować według danego schematu. Po się go tworzy.

II.

Zakwestionowano moją podmiotowość i wskazano drogę, dzięki której mogę spróbować udowodnić moje wartości, przydatności – nie jestem tylko odpadem, śmieciem…

Inny wybór jest niemożliwy. Nie ma żadnej trzeciej opcji. Bunt tylko potwierdziłby, że jestem niewychowany.

Posłuszeństwa uczę się przy okazji. W hierarchicznym społeczeństwie to podstawowa zasada. To pierwszy krok, aby zostać wychowanym. Akceptacja świata i znaczeń stworzonych i danych przez edukatorów.

III.

Ukryty program, a może nie taki ukryty – nie chodzi jedynie o zmianę nawyków publikacyjnych. To całościowe przedefiniowanie swojej roli jako badacza, akademika. Zmiana myślenia o tym, co jest nauką, jak się ją uprawia i kim są koleżanki i koledzy z dziedziny i innych dziedzin.

Proste, a może prostackie, zasady dystrybucji prestiżu. Doskonałym jest ten, kto produkuje w jednym procencie.

 - - nieoficjalnie, cheat mode: doskonałym można zostać, gdy jest się odpowiednio politycznie czy ideologicznie ulokowanym.

Lekcja o koleżankach i kolegach:

Inni to konkurencja, a uprawianie nauki to wyścig i bezlitosna walka o prestiż. Nic poza tym.

To nie są współpracownicy. To nie jest nikt, z kim bezinteresownie się dzielisz.

I tym bardziej nie ma sensu nikogo wspierać, o ile nie daje ci to jakiś bonusów w globalnej rywalizacji o widzialność: publikacje i cytowania.

Instytucjonalna intensyfikacja konkurencji w dziedzinie – tylko nieliczni przetrwają.

Instytucjonalna izolacja dyscyplin: nie współpracuj z innymi, bo nie rozliczysz publikacji.

Interdyscyplinarność? Tak, oczywiście, pewnie, to światowe… ale w ramach jednej dyscypliny.

Lekcja o sensie pracy akademickiej:

Dyskusje o sensie są dyskusjami sensu pozbawionymi. W prostym świecie stworzonym przez reformistów chodzi jedynie i aż o bycie widzialnym. O zdobywanie pozycji w rankingach wszelakich. Tylko praca posiadająca widoczność globalną zapewnioną przez korporacje ma społeczną wartość.

Społeczna wartość – prestiż zdobywany przez narodowych badaczy w globalnym wyścigu szczurów staje się elementem prestiżu narodowego. Jest się czym pochwalić. A to przecież najważniejsze jest.

Lekcja o tobie raz jeszcze:

To, w tobie i twojej pracy istotne co daje się przełożyć na odpowiednie liczby.

Jesteś zbędny, jesteś kosztem nieuzasadnionym, o ile nie posiadasz odpowiedniego IF.

Jesteś nieustannie zagrożony. Cykliczne oceny przypominają: wartość twoje jest czymś ulotnym. Niepewnym. Trzeba cięgle dbać o pozycję.

Jesteś czymś podporządkowanym. Liczbom, woli zarządców, politycznym i korporacyjnym interesariuszom. 

Twoje praca nie jest twoja - chyba, że znajdziesz sobie finansowanie. A póki co strategia i wykonywanie poleceń. Bez gadania.

IV.

Cichną dyskusje:

o sensie pracy

o samej pracy

o reformie

o nas samych

o naszym miejscu w społeczeństwie

o nasze powinności jako humanistów czy/i badaczy społecznych

o demokracji

Za liczbami kryje się pustka.

I niewysłowione cierpienie.

V.

Polska i świat się faszyzuje. Ludzkość zmierza ku ekologicznej zagładzie. A my zastanawiamy się czy tekst został opublikowany w odpowiednio prestiżowym czasopiśmie: górne 1% a może tylko górne 25%. A może, mamusiu, dole 1%. Społeczeństwo wie, za co płaci.