Czego nie lubię przede wszystkim w reformie

W kampanii reklamowej może to zostało przykryte sloganami, pstrokatymi plakatami i licznymi wiecami promującymi pana  G. To jednak było obecne od samego początku. Sączyło się ropnie i podsycało pragnienia reformatorów, ich barbarzyńskie fantazje. Teraz artykuł, gdzie pan G. opisuje mokre sny – i od rana mam mdłości.

Pan dr G. mówi:

„Świat akademicki boi się wpuszczenia do tego swojego zatęchłego bajorka młodych szczupaków albo i rekinów, które sobie dobrze dają radę w nauce światowej. Jest jeszcze wiele barier mentalnych, które musimy pokonać, żeby młodzi Polacy chętniej wracali do Polski” (źródło)

Pomijam fakt, że to nie bariery mentalne stanowią problem, ale po pierwsze, brak odpowiedniego finansowania, o czym już pisałem i o czym akademicy mówią od dawna. Trudno robić naukę za grosze. No tak… może to akurat bariera mentalna pana G. i innych polityków. Po drugie, ustawa raczej zniechęca do umiędzynarodowienia niż je wspiera. Taka nieudolność reformatorów.

Pan G. wytwarza bagno na uczelniach, takie formy zarządzania, które trudno uznać za wymarzone – uczelnie stają się miejsce rzeczywiście dla pensjonatów, zdolnych ignorować toksyczność transformującej się instytucji.

Toksyczność podsycana przez reformy pana G., ma częściowo swoje źródło w jego pragnieniu – pragnieniu, które legło u podstaw reformy.

Czym jest to pragnienie?

Fantazja o bezwzględnej, krwawej konkurencji, gdzie biedni rozrywani są przed drapieżniki. Okrutny spektakl walki o przetrwanie. I pogarda dla słabych.

I krew przelana oczyści instytucje. Ciała i umysły zahartują się w nieustającej walce. Na stosach trupów piąć się będziemy w rankingach. Szczupaki zaprawione w lokalnej walce, wypłyną na globalne wody siejąc terror i spustoszenie.

Przesadzam? Trudno nie dostrzec w słowach pana G. pogardy dla „słabych”. Pragnienie, aby odeszli z tego świata, bo się nie nadają, nie nadążają w marszu ku sławie. To prymitywny społeczny darwinizm. To destrukcja praktyk współpracy, tego, co wspólne, oparte na swobodnej wymianie – może dlatego też promuje się korporacje prywatyzujące wyprodukowaną wiedzę.

Duch krwawej konkurencji jest tym, co budzi mój największy opór. Reforma uczy nas przede wszystkim tego, że przetrwanie należy się najsilniejszym i najsilniejszych trzeba wspierać. Tak jak wspierano bankrutujące banki zamiast tracących domy ludzi. Listy, punkty, oceny to mechanizmy zanurzone w moralności kapitalistycznej, mające na celu nie tylko oddzielanie godnych i niegodnych przetrwania, co też uczenia nas drapieżności, bezwzględności i pogardy dla „nieudaczników”.

Zamiast świata spływającego we krwi, chciałbym widzieć świat pełen kwitnących kwiatów. Zamiast walki o przetrwanie, afirmowanie życia. Uniwersytet mógłby być jednym z takich miejsc – wspierając współpracę, solidarność, jak i troszczyć się o każde istnienie. To jednak wymagałoby zupełnie innej reformy.