Oczekiwania

Czas ostatnio jest dla mnie czekaniem – zawieszeniem.

Od kilku miesięcy jestem jakby pomiędzy. Nie w czasie, ten mija a ja czekam, aż przyniesie informacje, wiadomość, co wszystko odmieni.

To tak było u mnie od dość dawna, w dawnym czasie, bezrobocia i biedy, bez sensu i samotności na peryferiach miasta, gdy próbowałem istnieć, ale mi nie wychodziło – czekałem na mejl, na list, który będzie zbawieniem.

Nigdy nie dotarł.

Co to miał być za list?

Nie wiem.

Nie wiedziałem wtedy, nie wiem i dziś. Nawet nie potrafię wyobrazić sobie jego treści. Zbawienie, co nadchodzi zewnątrz. I już nie trzeba próbować być – i już się jest inaczej.

Teraz…

Niby konkret. Recenzje, co z habilitacją, grantem…

Ale też jakby coś innego.

Z drugiej strony, od dawna tak nie żyłem w czasie jak teraz: psy, książki, pisanie dla zabawy. Dni mijają, a ja się tym nie przejmuję.

Niekiedy.

Bo myśl, że coś nadchodzi i że trzeba być według zasad… to odbiera radośc, wtacza w martwy czas

Oczekiwania na zbawienie.