Notatka: Claudio Moreira 2012

To jest autoetnografia jaką kocham. Autorka zawierza opowieści. Nie popełnia grzechu oddzielenia na historię, która potem podlega zewnętrznemu omówieniu, w klasyczny, akademicki sposób. Moreira jest autoetngrafką cały czas. Doskonale korzysta z teorii, czynią ją elementem narracji, wchodząc w dialog. To jest ten typ autoetnografii, który staram się pisać.

Moreria podejmuje też ważny temat – kwestie pisania o sobie i czynienia sobie publicznym. Co za „ja” się wyłania?

Pisząc „ja” tworzymy – wspomnienia zmieniamy, a nie odszukujemy. Przekształcamy je i siebie. Bo nie chodzi o Prawdę. To gra z możliwościami – „what if”.

Przetwarzamy, wytwarzamy. Ja. Wspomnienia. Teksty.

Jej autoetnografia to opowieść oporowa i opór opowieści. Opowieść o bólu pisania i konieczności pisania. O mocy słowa i zdradzie słów. Opowieść poruszająca kwestie klasowe, rasowe i genderowe.

"This auto part in ethnography does not make much sense. Your life is not that interesting . . . nobody wants to know about you." mówi profesor do autorki.