Czwartek jak co dzień

Papieros – kawa- internet: poczta, odpowiadanie na mejle, fajs, skrolowanie, odpowiadanie na komentarze, sprawdzanie powiadomień, karmienie swojego ja – papieros – godzina do wyjścia – co robić? – poprawianie tekstu nad którym pracuje? Nie, raczej nie, już tylko 40 minut do wyjścia. Coś poczytać? Ale co? Parę mejli jeszcze do napisania – kolejna kawa – skręty żołądka i mdłości– 30 minut do wyjścia – piszę mejla, kolejnego, w sprawie finansowania badań – natrafiam na tekst o mobbingu na uczelniach i myślę sobie, że nowe statuty niektórych uniwersytetów sprawią, że będzie jeszcze gorzej – pisanie kolejnego komentarza, tym razem, marudzę wraz ze znajomą, że tyle pracy bezsensownej, wypełniania papierków, a to można lepiej zorganizować – 10 minut do wyjścia. To już nie poczytam. Papieros i pakowanie się, pakowanie się do samochodu i na uczelnie.

– potem konsultacje, dyżur.

Na uczelni. Najpierw wypełnianie podań o dofinansowanie, i kserowanie dokumentów do „teczek” bo jestem w trakcie procedury. Chińska zupka, ser w ziołach, bo nie jem mięsa. Informacja od L. że mam do dzisiaj poprawić tekst po recenzjach, albo z nami koniec. Papieros przed budynkiem. Studenci z indeksami przed drzwiami. Znowu przy ksero. WL mówi, że to strata papieru, tuszu, sprzęt się niszczy, i ogólnie to czasu strata też. Przytakuję. Wzruszam ramionami. Papieros. Ksero. Spotkanie katedry, słucham i kseruję. Jakieś rozmowy w międzyczasie, w biegu. Zaraz będzie trzecia, korki będą.

I znowu samochód. Dom. Spacer z psem. Odgrzewany, wczorajszy obiad. Robię się senny, a muszę pracować nad tekstem. Mózg nie działa, nic nie działa. Mrożona kawa może zadziała. Fejs. Przewijanie. Kawa jeszcze nie zadziałała.

Zmuszam się do otworzenia pliku. Nie mam siły poprawiać tekstu. Uwagi recenzentów były słuszne, ciekawe i warte przemyślenia. Chciałbym mieć więcej czasu, aby artykuł uczynić lepszym. Nie dam rady, nie w tak krótkim czasie, nie na dzisiaj. Ale trzeba skończyć. Mam jeszcze dwa zaległe teksty i przygotować się trzeba na konferencję. Nie wiem jak to wszystko ogarnę.

Do wieczora nad tekstem. Papierosy, poszukiwania książek, przenoszenia, dopisywania, doprecyzowywania. Jednocześnie siedzenie na fejsie. Samotnie i w tłumie. Pies nieustannie szczeka na sąsiadów. Próbuję się z nim bawić, ale nie jestem tak ciekawy, jak osoby za płotem.

O 20 spacer, kolacja przy serialu i powrót do pisania. Przez chwilę słucham muzyki do pisania, ale mnie rozprasza. Zdejmuję słuchawki.

Piszę i mam wrażenie, że słowa nie sięgają myśli, tylko się o nie ocierają. Sans jest obok zdań.

O północy kończę. Wysyłam tekst. Nie jest dobry, ale już nic więcej nie wycisnę. Napisze się inny, lepszy. Jeszcze tylko wieczorne wyjście z psem na papierosa i sen. No i jeszcze post ten trzeba wrzucić.