Piątek jak co dzień

Dzień zaczynam trochę późno, spacerem z psem. Przed dziewiątą jestem z powrotem. Kawa, sprawdzanie poczty, facebooka, rundka w jednej z internetowych gier.

*

Postanowiłem, że dzisiaj dzień czytania. Nieinstrumentalnego, niezwiązanego z obecnymi projektami. Najpierw jednak piszę notkę na bloga, co zajmuje ponad godzinę. Jest 11 gdy z druga kawą siadam do czytania.

*

Czytam Granice kontroli . Wciąż się rozpraszam. Net. Kawa. Papieros. Papieros. Net. Może to przez pogodę. Jest pochmurnie, deszczowo. Może dlatego, że zastanawiam się po co to czytam. To książka o kontroli, o władzy, a tym się jaram jak ksiądz ministrantami. Mimo to ciągle gubię wątek.

*

Wrzucam cytat na fejsa: "Często zdarzało mu się zajmować zdecydowanie odmienne stanowisko w przypadku tej samej kwestii"(Nahirny, 2018, s. 29) i kolejny: "Możliwe, że także jemu własna myśl wymknęła się spod kontroli." (Nahirny, 2018, s. 29) – brak reakcji. A mnie to bawi.

I ta wiara w autora, że to coś, jakieś ja, spaja tekst.

I że się ma kontrolę nad myślą.

*

13 – idę się kąpać. Wczoraj zapomniałem.

14 – kawa, pisanie notki, ból nóg, utrudnia pisanie i czytanie. Rozmowa ze studentką o tym skąd kasę wziąć na książkę, którą mamy do wydania.

14.20  Idę robić obiad. Potem przyjdą goście. Dzień akademicki zakończony.

Nie jestem zadowolony z ja. Z dnia. Czarna żółć mnie zalewa. A może to czarne, deszczowe chmury, które pokryły niebo…