Autonomiczna Strefa na Università degli studi di Napoli Federico II

Drugiego dnia dziewiątej edycji ICCE (International Conference on Critical Education) udaję się na Uniwersytet, gdzie mają się odbywać obrady. Konferencja jest krążąca, łącznie odbywa się w trzech miejscach. To jest pierwszy raz kiedy przekraczam mury włoskiego uniwersytetu.

Pierwsze co dostrzegam, to polityczne grafity. Widać je z ulicy, gdy się spogląda przez bramę. Nad nim, zawieszony w oknie baner. Jakaś okupacja. Myślę: protest. Nie wiem o co chodzi. Wciąż nie znam włoskiego.

Idąc po schodach mijam kolejne polityczne grafity na ścianach. Przypomina mi to wizytę w Atenach. Tam też masa banerów, plakatów i napisów: od anarchistów po partie troksistowskie jak KKE. Jest to widok niespotykany na polskich uniwersytetach. Tyle sierpów i młotów, czerwonych gwiazd, że nasza prokuratura wysłałaby od razu czołgi, a nie tylko kilku policjantów jak przy okazji marksowskiej konferencji.

Zaczepiam jednego z organizatorów. Pytam, czy napisy grafity są legalne.

-Nie – odpowiada. – ale tolerowane. Tu głownie siedzą filozofowie. Mądrzy ludzie. Tolerują taką aktywność.

-A o co chodzi z okupacją?

-A to… to trwa już siedem lat. Spotykają się tam ludzie by rozmawiać, wymieniać się książkami. Studiują sobie.

-Alternatywne studiowanie…

-To tolerancyjny uniwersytet.

W przerwie idę porozmawiać z „okupującymi”. Język okazuje się barierą. Mam już zrezygnować, gdy pojawia się ktoś, kto mnie oprowadza i wyjaśnia co i jak.

Pierwsza sala: masa stołów, plakatów, grafiti. Ludzie siedzą, czytają, rozmawiają.

-To była pusta sala, niewykorzystywana przez uniwersytet. Aktywiści przejęli przestrzeń. Działanie opiera się na samorządności. Samoorganizacji. Mają bibliotekę, widać ją tutaj, przez okno, tam jest wejście oraz kuchnia i łazienka.

-To studenci zrobili…

-To publiczny uniwersytet, nie jakiś prywatny – wychodzimy na taras, gdzie kilka osób pali papierosy. Cicho rozmawia. Widzę bibliotekę pełną ludzi. Czytają w skupieniu - To jest przestrzeń dla każdego. Zaczęli to aktywiści, ale każdy może tutaj przyjść i studiować.

-I to jest legalne?

-Tak. To jest publiczny uniwersytet. Nikt i tak z sali nie korzystał. Władze uniwersytetu pozwoliły na taką działalność.

Przytakuję. Robię kilka zdjęć. Słaba jakoś. Sorry.

Przypominam sobie przemówienie chyba dziekana albo innego z „władcy”. Pełne pasji, wiary w krytyczną edukację, polityczne zaangażowanie pedagogów, wałczących o lepszy świat i mających powstrzymać odradzający się faszyzm. Wracam na obrady.