Deszcz

Od kilku dni pochmurnie. Deszczowo. Siedzę w pokoju, skulony z kawą i książką – psy znudzone śpią.

Lato skończyło się nagle. Ponury obraz za oknem przypomina, że niedługo zaczną się zajęcia. Z reguły mnie to cieszył, teraz spoglądam na książki i myślę jak mało przez ten czas zrobiłem. W październiku i listopadzie tylko dydaktyka. Potem może zrobi się odrobinę luźniej. Odrobinę.

Przez wakacje miałem skończyć książkę – jest w tym samym stanie, co wcześniej. Trochę nagryziona przez pleśń.

Deszcz uspokaja. Mimo szarości, senności, wilgoci, która powoli wdziera się do domu, przenika do kości, lepkim chłodem rozlewając się po organizmie… mimo tego wszystkiego, a może, częściowo chociaż, łatwiej mi czytać. Zanurzam się w innych światach – spokojny. Rzeczywistość się rozpływa. Brudne strugi spływają po chodnikach, giną w studzienkach. Ulice puste. Cisza.

Cisza i słowa. Ściany stają się kokonem wypełnionym zapachem kawy. W kokonie czas się zalepia i unicestwia w monotonnej muzyce deszczu.

Słowa, deszcz.

I nic poza tym…

Chociaż na chwilę poza czasem.